~Sweet Alice~ : Nekoichann Lolita Power!

มาup เรื่องเมื่อคืนวันอังคารเอาตอนนี้มันจะช้าไปมั๊ยเนี่ย...

คืนนั้นเจ้าแพร์โทรมาตอนกำลังหลับ ๆ ตื่น ๆ อ่านหนังสือ ทำเอาตื่นเลย วิ่งลงมาเปิดTV ต่อ net ซึ่งต่อได้แต่net จุฬา (คาดว่าปกติไม่มีใครใช้)
แบบว่า โอ้ว God Panic ทั้งคืนเลย (ไม่ใช่อะไรหรอกนะ พรุ่งนี้ชั้นต้องตื่นไปเรียนมั๊ญยย)

คืนนั้น ภาพที่เห็นตามnet ต่าง ๆ บรรยากาศจะดูมาคุแบบบอกไม่ถูก ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติสำหรับเหตุการณแบบนี้อ่ะนะ แต่ที่น่าแปลกคือ มันมีประชาชนมามุงดูด้วยเนี่ยซิ.....

ยิ่งเช้าวันรุ่งขึ้น โอ้ว revolution ชาติไหนคะ มีประชาชนไปยืนยิ้มแฉ่งถ่ายรูปคู่พี่ทหารสุดหล่อ ให้กุหลาบกันด้วยนะ เด็ก ๆ วิ่งดูพวกอาวุธต่าง ๆ หยั่งกะวันเด็กแนะ ชาวต่างชาติยังเป็นไปกะเค้าด้วยเลย พระสงฆ์องค์เจ้าก็ออกบิณฑบาตตามปกติ แถมพี่ ๆ ทหารบางคนใส่ถวายพวงมาลัยด้วยแนะ ^^

แบบนี้ คงไม่มีที่ไหนอีกแล้ว นอกจากประเทศไทยละมั๊ง^^''


บรรยากาศมาคุยามค่ำคืน (ที่ควรจะเป็นรึป่าว)




กับสิ่งที่ขัดแย้งอย่างลงตัว และน่ารักสุด ๆ


























หยังกะวันเด็กแนะ

credit รูปจากไหนบ้าง ไม่รู้ จำไม่ได้แล้ว น่าจะมีกระปุก แล้วก็หนังสือพิมพ์ต่าง ๆ

/me แหม ถ้ามีชุดคอสทหารZAFT จะใส่ไปถ่ายรูปมั่ง ยังหา Zack ไม่ได้ เอาHamer กะรถถังไปก่อนแล้วกัน

ร้านอะกาลิโก เป็นร้านชาที่ได้ยินชื่อมานานพอดูแล้ว แต่ยังไม่มีโอกาสได้ไปซักที เนื่องด้วยทองหล่อ แอบไกล(ในความรู้สึกที่ว่า ไกลกว่าEmporiam ก็ถือว่าไกลมาก) บวกกับชื่อร้านที่ไม่ชวนดึงดูดใจนัก (แต่ก็คิดว่าแปลกดี) แต่ก็แอบได้ยินมาว่า Cream Tea Set ที่นี่สุดยอดอยู่เหมือนกัน จนกระทั่งได้อ่าน Ray เล่ม 1 ที่แนะนำร้านนี้ โอ้ บรรยากาศ สุดยอดด แบบนี้ ต้องไปให้ได้
แต่โอกาสจะได้ไปเนี่ย ยากชะมัด เนื่องด้วยร้านนี้ เปิดเพียงศุกร์ เสาร์ และอาทิตย์ เวลา 10โมงถึง6โมงเย็นแค่นั้นเอง วันศุกร์ เราก็มีLab เสาร์อาทิตย์ ถ้าไม่มีอะไรก็อยากอยู่บ้านนิ
วันนี้ ด้วยอารมณ์ว่าบ่ายมันว่าง + หงุดหงิดที่เมื่อวันอังคารชวดการไปเรือนบุษบาไฮที (เพราะท้องเสีย) ทำให้ ยังไง ก็ต้องไปหาร้านชาดี ๆ ซักร้านกินให้ได้ (ผ่อนคลายอารมณ์หลังจบการSeminar)
แต่กว่าจะได้ออกจากห้องคอมคณะ ก็ปาเข้าไป 3 โมงเย็น กรี๊ดๆๆๆๆๆ แย่แล้ว แถม ความที่รีบร้อนสุด ๆ ทำให้ลืมแฟ้มไว้ที่โต๊ะคอม(Thx คริสตี้จ้า ที่เก็บไว้ให้) No~~~~~~~ ในนั้น มีข้อมูลร้านที่สู้อุตสาห์หามาร่วมอาทิตย์ พร้อมแผนที่ร้าน ไม่น๊า~~~~~ ร้านนี้ไม่มีป้ายชื่อด้วย เอาวะ ไปด้วยเซนต์แล้วกัน
กว่าจะไปถึงร้านไม่ซิ สุขุมวิท 51 ก็ประมาณ 4 โมงได้ เดินเข้าไปอย่างมุ่งมั่น เอ....นั่นรึป่าวหว่า ตึกฝรั่งสีขาว แต่ เอ๊ ในแผนที่มันดูไกลกว่านี้นี่นา??? คงไม่ใช่มั๊ง......สรุปเดินเข้าไปลึกมาก จนคุยกะแอนว่า นี่มันลึกเกินไปแล้ว เลยลองย้อนกลับออกมาถามยามที่ตึกขาว ๆ หลังนั้น
“พี่คะ ร้านอะกาลิโกอยู่ตรงไหนคะ”
“ตรงนี้หล่ะครับ” พร้อมผายมือไปด้านหลัง
เพล๊งงง หน้าแตกนิหน่อย แต่ก็เดินเข้าไปซะแล้วหล่ะ

บรรยากาศในร้าน เรียกได้ว่า สุดยอดมาก ๆ สีขาวแต่งเป็นหลัก เหมือนบ้านมากกว่าร้านซะอีก ดูแล้วอบอุ่นดีจัง เดินๆๆๆ เอ๊ นั่งไหนดี เอ๊ ดูของกินก่อนดีกว่า สุดท้ายก็สั่งชาลาเวนเดอร์ (Potละ 85) กับHome Made Scone(2ก้อน 95) เอาหล่ะ จะนั่งไหนดีละ ตอนแรกพี่ในร้านชี้ไปกลางร้านที่มีSofa-Bed วางอยู่ อืมม ก็น่าสนนะ แต่พอพี่อีกคนบอกว่า ชั้นลอยว่างนะน้อง ด้วยความที่ครั้งนี้มาสำรวจสถานที่ เราก็เดินขึ้นไปทันที
ขอบอก ชั้นลอยที่มีโต๊ะแค่ตัวเดียวเนี่ย สุดยอด บรรยากาศเป็นส่วนตัวมาก ๆ แถมมีตู้ใส่กระป๋องชาเต็มไปหมด ไอ้เราก็กรี๊ดของพวกนี้อยู่แล้ว เลยยิ่งกรี๊ดเข้าไปใหญ่
นั่งคุยเมาท์แตกและถ่ายรูปกันซักพัก ของกินก็มา โอ้ว จอร์จ Cream Tea เนี่ย มันเป็นเช่นนี้นี่เอง Scone ก้อนใหญ่เต็มผ่ามือ อุ่น ๆ กำลังดี 2 ก้อนในตะกร้าหวาย เสิร์ฟพร้อม วิปครีมและแยมสตอร์เบอร์รี่ (ที่มีลูกสตอร์เบอร์รี่เต็มไปหมด) ชาลาเวนเดอร์(Brand Agalico)ในชุดน้ำชาสีขาวสะอาด โอ้ว สุดยอดดด
Scone เนื้อนุ่มแต่ร่วน ตามแบบฉบับ Home Made (แต่ทำให้ผ่าครึ่งได้ยาก จะหักทุกที) หอมกรุ่นกลิ่นเนยกำลังดี เมื่อโปะแยมกับวิปเย็น ๆลงไป โอ้ว สุดยอดดด จิบพร้อมน้ำชาอุ่น ๆ (ตอนแรก ร้อนมาก แทบลวก) นี่หล่ะนะ ความสุขของน้ำชายามบ่าย
จริง ๆ ตอนโปะครีมกะแยม แอบนึกถึงวิธีที่อยู่ในหนังสือ So Sweet เหมือนกัน จำได้ว่ามีวิธีนึงต้องใส่ครีมก่อน อีกวิธีใส่แยมก่อน ไอ้เรารึ ก็แบบว่า แล้วมันต่างกันยังไง (ฟระ) พอสลับบนลงล่างมันก็คือกันไม่ใช่เรอะ
หลังจากชื่นชมความสุนทรีย์ของน้ำชายามบ่าย อิ่มอร่อยกับCream Tea สุดหรู ก็ลงมาจ่ายตังค์ พร้อมเนียนถามหาห้องน้ำ (โอ้ว ห้องน้ำสีม่วงทอง)
หลังจากนั้น ก็ออกไปเดินดูสวนด้านนอก ที่แต่งสไตล์บาหลี (แต่ถ้าเลือกมุมดี ๆ มันก็เป็นอังกฤษได้) ในสวนก็มีโต๊ะให้นั่งดื่มชาเช่นกัน บรรยากาศธรรมชาติดีไปอีกแบบ
สำหรับของกิน นอกจากที่ได้พูดถึงไปแล้วขนมอบHomemade น่ากินเยอะแยะ คิช ของคาวเพียงอย่างเดียวน่ากินมาก ๆ ส่วนเครื่องดื่ม ชามีให้เลือกหลากหลายStyle นอกจากนี้ ได้ยินว่า พันช์ก็อร่อย แถม แอบเห็นโกโก้ปั่น(?) น่ากินมาก ๆ
สรุปว่า วันนี้ได้ที่ดี ๆ มาอีกที่

มาดูรูปกันดีกว่า แอบมืดไปหน่อยเพราะใช้กล้องมือถือ + มันเย็นแล้ว (ประมาณ 4-5 โมงได้)


บรรยากาศหน้าร้าน

ในร้าน







ทางขึ้นชั้น 3 (ห้องน้ำ)








ทางขึ้นชั้นลอย










มุมนี้ ชอบมาก



สวนหลังร้าน











ของกิน


Cream Tea Set


กินได้ไม่เป็นสุภาพสตรีเลย ชั้น


Set Scone ที่หายไปแล้ว 1 ก้อน


Scone




ใบชา ใส่ให้เยอะมาก

ห้องน้ำ







กระป๋องชา สุดยอดด




อันนี้น่ารักทั้งลายทั้งขนาด (สูงเ่ท่าผ่ามือเอง)

Tips
รู้รึป่าว ว่า Cream Tea คืออะไร?
ครีมที ไม่ใช่ชาใส่ครีมนะคะ ^^ แต่เป็น Afternoon Tea ที่เสิร์ฟชาพร้อมสคอน แยม(สีแดง) และคลอตเต็ตครีม เท่านั้น

ข้อมูลจาก หวานจับใจ:So Sweet

ในที่สุด Shop ก็เป็นตัวเป็นตนซักกะที เย๊

ไม่รู้เหมือนกันนะ ว่าจะไปรอดมั๊ย

แต่ ก็ต้องลองดูมันซักตั้งใช่ม๊ะ

SweetAlice

***********************

ต่อมาว่าด้วยเรื่องร้านชา

ร้านนี้อ้านเจอใน Ray เล่ม 1 แบบว่า อ่านแล้วกรี๊ดมาก ๆ

อะกาลิโก



ต้องไปให้ได้

ข้อมูลเพิ่มเติม

อีกร้านนึงที่เข้าweb ดู แล้วมันน่าสนดี

Ruern Boossaba High Tea (เรือนบุษบา ไฮ ที)



อยู่แถวหลังสวนเอง ใกล้ดี น่าลองไปอีกที่

ข้อมูลเพิ่มเติม

จริง ๆซื้อไว้นานมากแล้ว กินไปแล้วห่อนึงที่เป็นซุปไข่สาหร่าย ม๊ะกี้หิว เดินไปเปิดตู้เจอ เลย เอาวะ ลองกินซุปไข่ผักโขมดูมั่ง



จากก้อนไข่และผักแห้ง ๆ เบา ๆ(ลืมถ่ายรูป)

พอเติมน้ำร้อน ทิ้งไว้ 2 นาที

ก็กลายเป็นแบบนี้



เหมือนเล่นกล ฮุๆๆๆ

รสชาติงี้เหมือนต้มใหม่ ๆ เลย

มีเก็บติดบ้านไว้มั่ง มันก็ไม่เลวหรอกนะ เวลาดึก ๆ เนี่ย ฮุๆๆๆ

ช่วงนี้เหนื่อยมากมาย

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ทำLab เสร็จแล้ววิ่งไปโรงแรมดุสิตต่อ ดีนะ ที่รถใต้ดินไปถึงได้แค่สถานีเดียว
เป็นครั้งแรกที่ได้เจอคุณพ่อ แบบว่า กรี๊ดค่ะ
วันเสาร์ตะลุยปั่นงาน ทั้งรายงาน ทั้งseminar หัวหมุนสุด ๆ แต่ไม่ทำก็ไม่ได้ เดี๋ยวไม่ได้ออกจากบ้าน
วันอาทิตย์ ก็ไปงาน Japan Festa (แอบเห็นบางที่เรียก Japan Fanta เฮอะๆๆๆ จะบร้าเร้อ Festa=Festival เฟ้ย ไม่ใช่แฟนต้าเป็นสปอนเซอร์) โอเด้งของFamily Mart อร่อยมาก ๆ โดยเฉพาะลูกชิ้นนารูโตะ เนื้อนุ่ม เนียน อร่อย น้ำซุปก็อร่อย
วันนั้นคอสหูแมวชุดเดิมไป (ตอนเดินเช้า ๆ ที่พวกคอสหลัก ๆ ยังไม่ออกมา แอบได้ยินคนพูดว่าน่ารักด้วย ^^)
Live ก็โอเคนะ แต่ ซันจังไม่ยิ้มเลย......(เศร้า) ส่วนโทวะ รายนั้น คุณคนใจดีใจเย็น น่ารักอยู่แล้ว
อ้อ มือกีตาร์ที่ชื่อคัตสึ (มารู้ตอนหลัง) หัวทอง ๆ น่ารักมาก ๆ เลย (แอบคิดว่า คล้ายอัตจังในcomic ^^)

ไดของ 3 วันนั้น อยากอ่านเพิ่ม ก็ไปอ่าน ในนี้ ต่อแล้วกันเน้อ

วันจันทร์ ทำLab ต่อถึง 6 โมงเย็น แทบล้มประดาตาย ทำไมpH มันปรับบากแบบนี๊

วันอังคาร แบบว่า เหนื่อยสุด ๆแล้ว
กำหนดส่งAbstract Seminar โดนแก้เยอะมาก ๆ มากจนกลัวเลยหล่ะ ว่า ถ้าเที่ยงยังไม่เสร็จ เย็นจะไม่ได้ไปต่อ
แต่ก็ค่อยยังชั่ว อย่างน้อยก็เสร็จทันเข้าฟังSeminar
แต่ก็ฟังได้ไม่จบหรอก ตอนปุ๋มพูด ก็แอบย่องออกมาเปลี่ยนชุดแล้ว ก็เที่ยงแล้วนิ (ใครจะไปทั้งชุดนิสิตเล่า)
มีเพื่อนถามว่าจะไปไหนเหรอ ก็ให้คำตอบแบบฮา ๆ ไป ว่า "ไปตามผู้ชาย" เอริ๊ก ๆ
จากนั้นวิ่งไปMBK เดินหาของกะพวกshio เอาของไปฝากที่พารากอน(ที่ประจำ) แล้วก็รถไฟฟ้าไปหมดชิตต่อแทกซี่ไปโรงแรมรามาการ์เดน

ไปถึงแบบว่า ยืนเอ๋อไปซักพัก แบบ อ้าว จะไปทางไหนละ meet ก็ไม่ได้เข้า (ไม่ได้กะมาเจอลูกคุณพ่อนิ กะมาจ๊ะซันจังกะโทวะตะหาก)
ก็เลยยืดโตะตัวนึงนั่งเีขียนพวกpost card กัน (ส่วนของเรา เป็นวิธีกิน โรตีสายไหม)

นั่งรอไปรอมา ประมาณ 4 โมง ก็เห็น อ๊ะ คุณพ่อมาแล้ว ถ้างั้น คงอีกไม่นาน

ซักพักใหญ่ ๆ รถตู้ก็มาส่งคุณชาย (ซึ่งแน่นอน เดินก้มหน้าก้มตาเขาไปอย่างรวดเร็ว จะปรายตามองน้อง ๆ ที่อุตสาห์ทำป้ายมารับเรอะ ไม่มีซะหรอก - จะเก๊กถึงไหนคู๊ณ)
เห็นนะ ว่าในรถยังมีคนอยู่อีก แต่ขับออกไปแล้ว เราก็แบบ เฮ๊ยยยยยยยย นั่น แน่ ๆ พวกซันจัง ไม่น๊าา จะไปไหนกันนั่น

ก็แบบ ยืน ๆ เอาไงดี ๆ ชิโอะทำใจกล้า เข้าไปหาคุณพ่อ ด้วยการเอาของฝากลูกชายให้ก่อน แล้ว ถามว่า พวกซันจังจะกลับมามั๊ย
คุณพ่อแบบว่า น่ารักสุด ๆ แบบว่า ไม่รู้ แต่ก็อุตสาห์โทรถามให้
สุดท้าย ก็ได้คำตอบจากอายะซัง (ก็ไอ้คุณพี่คนที่โทรศัพท์ ไม่กลับมาซักที) ว่า เดี๋ยวไปเจอกันที่air port เลย

เอาละซะ ซวยซิตู

เลยคุยกัน เอาไง สุดท้าย ลองเสี่ยงดวงไปเซ็นทรัลลาดพร้าวดู
ซึ่ง ก็ไม่เจอ ตามคาด

ตอนนั้นก็ เกือบ ๆ 6 โมงแล้วยังคิดกันเลยว่า รึว่าจะไปพาราก้อน แต่ สุดท้ายก็ตัดสินใจ เลิกตามแล้วกัน เพราะไงก็มีคนในกลุ่มไปส่งที่สนามบินอยู่แล้ว ค่อยไปดักทางนั้นง่ายกว่า (เดินเช็คทั่วพาราก้อนเนี่ย มันนรกยิ่งกว่าเซ็นทรัลลาดพร้าวอีกนะ)


งึมๆๆๆๆๆ

สุดท้าย พวกที่ไปairport ก็ได้เจออ่ะนะ แล้วก็เอาของให้ อยากรู้จัีงน๊า โรตีสายไหม จะทำให้พวกนั้นคิดไงบ้าง ^^

มาUpรูปแร้วว

รูปLive ในงาน JapanFesta


ซันจังกะโทวะมาถึงก่อน รูปนี้ถ่ายได้เพราะเราอยู่ข้างเวที


มาโกโตะตอนจะขึ้น - เห็นแล้วนึกถึงAd. Sony Walk Man (กร๊ากกก)


โทวะเท่ ^^


โทวะ กรี๊ดด คัสสึซังก็น่ารัก

เสียดาย ซันจังโดนแอมบังสนิทเลย ถ่ายยังไงก็ไม่ติด - รอรูปจากกล้องไอ


หลังมาโกโตะตอนเดินลง - ถ่ายมาทำไมเนี่ย

ที่โรงแรมดุสิต วันที่ 1


คุณพ่อน่ารัก ^^ ที่ยืนข้าง ๆ นั่นไม่ใช่เรานะ

ที่โรงแรมรามาการ์เดน


ท่าทางชั้นจะดวงสมพงษ์กะหลังมาโกโตะมากกว่าหน้าแฮะ 555555555555 นี่ นับว่าใกล้สุดแล้ว ห่างกันแค่ประมาณ 1 เมตร (ในเวลา 2 วิที่คุณเธอจ้ำอ้าว ๆ ราวไล่ตามแบคทีเรีย)




ของฝากให้พวกซันจังโทวะ พร้อมวิธีการกิน (ก็ กลัวไม่รู้ว่า มันต้องทำไงนิ)


/me เรื่องบางเรีื่อง ทำให้คิดว่า ถ้ามี Jigokutsushi จริง ๆ ก็ดีนะซิ เงามืดที่หลบอยู่จะได้ รู้จักว่า ความตายมันเป็นยังไง


**************************************************

ของแถม


จากที่บ้าน นกเขาไฟ สิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดที่ชอบทำรังในที่ที่มันไม่มั่นคงเลย
คราวก่อน รังทั้งรังตกลงมาพร้อมไข่ 2 ฟองเล็ก ๆ แทบร้องไห้เลย
ม๊ะกี้ แม่ก็บอกว่า มันตกลงมาอีกแล้ว แต่คราวนี้ ไม่มีเศษเปลือก หรืออะไร มีแต่รังเปล่า ๆ หวังว่า คงปลอดภัยกันนะ



2รูปที้ ถ่ายที่คอร์ทแบต(อีกแล้ว) ชอบรูปมดแดงมาก ๆ ชัดได้ใจ




Special Thx: นู๋VS2 สุดที่เลิฟ ที่ช่วยให้อยากถ่ายรูปอะไรก็ได้ค่อนข้างทันใจ แม้บางครั้งจะเบลอไปบ้าง